Sumo sport ceremoniału feudalnego

Sumo obwarowane jest ceremoniałem, który jest bardzo skomplikowany, ponieważ wywodzi się z najdawniejszy feudalnych czasów. Ceremoniał przejawia się nie tylko na systemie zależności, który tworzy praktycznie kasty, ale również ceremoniał jest ważny nawet w trybie życia, nie mówiąc o samych zawodach. Zasady dotyczące zawodowego sumo zostały sformułowane w tysiąc dziewięćset dwudziestym siódmym roku. Te zasady jak też ranking oraz podział na grupy nie zmienił się do dzisiejszego dnia. Zawodnicy sumo dzielą się na sześć tak zwanych dywizji, a każda z nich dzieli się na od kilkunastu do kilkudziesięciu stopni zawodniczych. Najniższa grupa to Jonokuchi a elita należy do Maku-uchi (licząca zawsze czterdziestu dwóch zawodników), dzieli się ona na maegashira, co oznacza wojowników oraz sanyaku co oznacza mistrzów i grupa mistrzów dzieli się na cztery grupy. Yokozuna jest najwyższym stopniem w sumo i oznacza wielkiego mistrza, jest to. Drugą grupą po Jonokuchi jest Jonidan a następną jest Sandanme. Czwartą i piątą grupą są Makushita i Juryo, która się dzieli na czternaście stopni. Wszystkie te zasady różnicują bardzo zawodników na tyle, że pomimo tego że jest około ośmiuset zawodowych zawodników nie ma nawet dwóch o takiej samej randze. W turniejach cesarskich, które odbywają się co drugi miesiąc, ale muszą to być miesiące nieparzyste, stratują wszyscy zawodnicy sumo. Rozgrywki te są niezwykłym wydarzeniem praktycznym świętem w całej Japonii. Zawody są podzielone w zależności od miesiąca na poszczególne miasta. Najczęściej bowiem trzy razy na sześć odbywają się w Tokio. W czasie zawodów lepsi zawodnicy toczą po piętnaście walk , natomiast zawodnicy niższych dywizji toczą po siedem walk. O miejscu zawodnika decyduje bilans walk cesarskich.