Skąd wywodzi się karate

W powszechnej świadomości większości ludzi panuje pogląd, że sztuka walki, jaką jest karate, wywodzi się w prostej linii z Japonii. Tymczasem po gruntownym zbadaniu historii powstania tej sztuki walki okazuje się, że karate przywędrowało do Japonii z Chin, a jeszcze wcześniejsze korzenie tej dyscypliny można odnaleźć nawet w Indiach. Za początek tej sztuki walki można przyjąć początek VI wieku naszej ery, kiedy to do Chin przywędrował z Indii mnich hinduski, którego nazywano Bodhidarma. Przez wiele lat obserwował on zachowanie się różnych zwierząt, studiował pilnie ich ruchy podczas walki, ucieczki itp. Wymieniony mnich był założycielem świątyni w chińskiej prowincji Honan, a była to słynna w przyszłości na całym świecie świątynia Shaolin – tam tez właśnie Bidhidarma nauczał mnichów sztuki walki, połączonej ze specjalnymi technikami oddychania. Początki karate w Japonii sięgają początku XVII wieku, kiedy to jeden z rodów japońskich możnowładców – Satsuma osiedlił się na wyspie Okinawa, chroniąc się przed swoimi wrogami. Wobec zakazu posiadania przez ten ród broni, jego członkowie doskonalili sztukę walki wręcz, wzorując się głównie właśnie na stylu walki mnichów buddyjskich. Za twórcę współczesnej odmiany karate uważa się japończyka Gichana Funakoshi, który w roku 1915, podczas pokazu zorganizowanego w mieście Kioto, zademonstrował posiadane przez siebie umiejętności walki w stylu karate. Odmianą karate, która bierze najwięcej z karate Funakoshiego, nosi współczesną nazwę karate Shotokan, a samo słowo karate oznacza w języku japońskim – pustą rękę.